We bedenken verhalen over waarom we ons voelen zoals we ons voelen. We zoeken de oorzaak in wat ons is overkomen, in wat anderen ons hebben aangedaan. Lag het aan je ouders en hun opvoeding, aan een relatie, aan je werkgever? Misschien zoek je de verklaring zelfs in wat je overgrootmoeder heeft meegemaakt, of in een vorig leven.

En wanneer hetzelfde gevoel terugkeert, gaan we weer op zoek naar een verklaring. Nu een laagje dieper.

Misschien klopt het verhaal. Misschien ook niet. Maar als we een verhaal maar vaak genoeg vertellen, gaan we het op den duur aanzien voor wie we zijn.

Ik ben degene die dit is aangedaan.

Ik ben mijn angst.

Ik ben mijn verdriet.

Ik ben mijn trauma.

In deze cursus doen we iets anders.

We gaan niet nóg meer begrijpen, verklaren of analyseren. We stappen uit het verhaal en keren terug naar wat er nú werkelijk te ervaren valt.

Want welk verhaal er ook aan voorafging: de angst voel je nu. De spanning in je buik is er nu. De druk op je borst, de brok in je keel — ze zijn nu voelbaar, in jouw lichaam.

Je hoeft ze niet op te lossen. Je hoeft er niet vanaf. Je mag leren ze volledig te ervaren — niet door ze te bestrijden of te ontleden, maar door ze te ontvangen zoals ze zijn.

Juist in die overgave, in het stil worden voorbij het denken, ontstaat er ruimte. Niet de ruimte van een nieuwe verklaring, maar de ruimte om te ervaren wat er nu is, zonder er iets van te hoeven maken.

Zo ontstaat er ruimte tussen jou en wat je ervaart.

Je bent niet je angst — je ervaart angst.
Je bent niet je verdriet — je voelt verdriet.
Je bent niet je verhaal — je hebt een verhaal.

Dat is Be-Leef.

Niet eindeloos nieuwe lagen afpellen in de hoop ooit heel te worden, maar be-leven wat gevoeld wil worden, maar toelaten dat gevoeld mag worden wat gevoeld wil worden. Want daar hebben we een lichaam voor gekregen: om te beleven, niet om te verklaren.

Je angst mag beleefd worden. Je verdriet mag beleefd worden. Wat er ook is — het mag er zijn, in jouw lichaam, precies zoals het is.

Zo laat je los wat je niet langer hoeft vast te houden, en herken je wat er altijd al was — vóór het verhaal begon.